top of page

Fabryki włókiennicze na Dolnych Łużycach

Od ponad 100 lat górnictwo węgla brunatnego i przemysł włókienniczy na Dolnych Łużycach stanowią trzon całego regionu. W ten sposób węgiel brunatny z ziemi zaspokaja głodne potrzeby energetyczne maszyn tekstylnych w kraju na wczesnym etapie. Silnik parowy sprawia, że węgiel jest użyteczny dla przemysłu i działa jako wskaźnik imponującego krajobrazu przemysłowego. Ale szczególnie miękkie wody Szprewy i Nysy Łużyckiej również sprzyjają wykańczaniu tekstyliów. W XIX wieku na Dolnych Łużycach rozwinęła się twierdza przemysłu tekstylnego z dużym trójkątem przemysłowym Cottbus-Forst-Spremberg, gdzie swoje korzenie miał zwłaszcza przemysł sukienniczy. Produkcja, przetwarzanie i uszlachetnianie przędzy jest obok węgla brunatnego najważniejszym źródłem utrzymania dziesiątek tysięcy ludzi.

Na tle ogólnej struktury regionalnej szczególnie wyróżnia się miasto Forst na dzisiejszej granicy z Polską. Pod koniec XIX wieku miasto rozwinęło się w jedno z największych miast sukienniczych w Europie. W 1922 roku z granic miasta Forst codziennie opuszczało niewiarygodne 1150 ton tkaniny.W tym czasie prawie co piąty obywatel Rzeszy Niemieckiej nosił materiał garniturowy z Nysy. W sumie w samym mieście Forst działa prawie 455 firm tekstylnych. Najwyższa wartość we wschodnioniemieckim przemyśle tekstylnym. W rezultacie miasto nazywane jest „niemieckim Manchesterem”.

Tym bardziej niszczycielski jest upadek całego przemysłu włókienniczego po 1990 roku, nie tylko w Forst, ale na całych Łużycach. Prawie cała lina ratunkowa tekstyliów zostaje zerwana i dlatego krosna od Cottbus do Neugersdorf w Saksonii milczą na zawsze w tym czasie.

Dziś, po ponad 30 latach, część budynków fabrycznych nadal istnieje, ale w większości są one nieużywane i zdewastowane. Podczas naszych wycieczek po Łużycach udało nam się udokumentować stan wielu opuszczonych fabryk:

Źródło tekstu: Industrial Culture East

Fabryka sukna Max Danneberger:

Tuchfabrik Max Danneberger

TheKolej miejska Forsterbyła metrową kolejką wąskotorową, która służyła jako przemysłowa kolej łącznikowa obsługująca wiele fabryk sukna. Powodem powstania instalacji był fakt, że pod koniec XIX wieku zaopatrzenie fabryk w surowce, zwłaszcza węgiel, stawało się coraz większym problemem. Transport konny i wozem był uciążliwy i kosztowny. Od 1890 r. planowano budowę bocznicy śródmiejskiej. Działała od 1893 do 1965 roku. Był również popularnie znany jako Czarna Jule. Zabytkowa stacja kolejowa zachowała się do dziś.

Forster Stadteisenbahn

Fabryka sukna C. Ungers:

Tuchfabrik C. Ungers

Fabryka sukna F. Schmidt: